پس از گذشت يك ربع قرن از جنگ ويتنام شما هنوز مي‌توانيد تانك‌ها و تونل‌هاي جنگي را در همه جاي اين كشور ببينيد. جنگ ممكن است تمام شود اما خاطرات دردناك آن در سايگون، هانوي و هيو و دانانگ قرار است منافع مالي فراواني براي مردم اين كشور تامين كند.

اگرچه اين جنگ روزي مرگ را بر دره‌هاي زيبا و كوه‌هاي اين كشور باراند اما اكنون مي‌توان صداي هلهه شادمانه توريست‌هاي مشتاق را شنيد كه براي بازديد از پاسگاه سنگي آمده‌اند كه زماني محل مخفي فرماندهان در جنگ ويتنام بود.

درواقع برخي از سنگين‌ترين ميدان‌هاي نبرد در ويتنام در پناه تپه‌هايي رخ داد كه اكنون بخشي از جاذبه‌هاي مهم گردشگري ويتنام است و سالانه بازديد كنندگان بسياري را به اين کشور جلب مي‌كند. كشوري كه بيش از يك قرن درگير خاطرات جنگ دردناكي است كه اكنون به معدن تامين درآمدهاي سرشار براي اين كشور مبدل شده است.

همچنين در امتداد سواحل آرام ويتنام نيز خاطرات جنگ با آمريكا در همه جا ديده مي شود و چندان نياز نيست كه براي ديدن هلي‌كوپترها و بمب افكن‌ها و نيز سيم‌هاي خاردار كه زماني در گوشه و كنار ديده مي‌شدند، ازصندلي خود در ساحل بلند شويد.

همانند بسياري چيزهاي ديگر در ويتنام هر چيزي گويي در حالت انجماد از ربع قرن پيش تا كنون باقي‌مانده است. هنگامي كه سربازان امريكايي جنوب ويتنام را با هدف سرنگوني نيروهاي كمونيستي از شمال اشغال كردند و در ميان اين همه آشفتگي واحه‌اي از آرامش در امتداد ساحلي كه به ساحل چين شهرت دارد، قرار دارد در حالي كه اين نام طي سال‌ها نمادي از امپرياليسم تلقي مي‌شد و از اين رو تا مدت دو دهه به اين ساحل نام "خه من" داده شده بود.

«لوانگ مين سام» مدير اداره توريسم دانانگ در همين زمينه مي گويد: «طي سال‌هاي دراز ما از اين نام استفاده نمي‌كرديم زيرا تداعي‌گر احساسات بدي بود اما اكنون ما در اين منطقه شاهد كسب منافع بسياري هستيم.»

به گفته وي دفتر توريسم منطقه براي رونق اين منطقه بدنام طرح‌هاي متعددي را در نظر گرفته است كه شامل ايجاد زمين گلف و نيز ايجاد تعدادي اقامتگاه ساحلي و ويلاهايي است كه با هدف جذب توريست‌هاي ثروتمند ژاپني و تايواني احداث شده است.

وي افزود: «ما در صدد طرح و بازخواني تاريخ به طور كامل هستيم اما توريست‌هاي آمريكايي هدف اصلي ما دراين پروژه هستند.»

مين سام در بيان دلايل اين هدف افزود: «شش ميليون آمريكايي مستقيما و بيست ميليون ديگر نيز غير مستقيم در جريان جنگ ويتنام درگير هستند و اين در واقع بازار بزرگ و مهمي براي توريسم ويتنام است.»

«ريچارد كالدور» مدير كل هتل متروپل كه بزرگترين و قديمي‌ترين هتل زنجيره‌اي شركت سافيتل فرانسه در ويتنام است مي گويد: «در مجموع بازار توريسم جنگ در ويتنام با رشد انفجاري در حال ارتقا است اما علاوه بر توريست‌هاي امريكايي توريست‌هاي فرانسوي نيز بزرگ‌ترين بازار تقاضا براي بازديد از شمال ويتنام هستند. زيرا اين منطقه به طور مشخص نمادي ازشكوه فرانسه در دوران استعمار است وقتي كه هانوي در واقع پايتخت فرانسه آسيايي بود.

علاوه بر فرانسه و آمريكا، توريست‌هاي چيني و روسي نيز منبع مهمي براي توريسم جنگ ويتنام هستند كه هنوز براي بازديد از كشمكش‌هاي مداوم سياسي در قرن گذشته در ويتنام هستند زيرا درواقع تمام شهرهاي بزرگ ويتنام حداقل سايتي دارد كه نماد كشمكش‌هاي سياسي قرن‌ها برعليه حاكميت قدرت‌هاي استعماري و يا كشورهاي همسايه بوده است.

علاوه براين شبكه‌هايي از تونل‌ها و انواع راه‌هاي مخفي و زندان‌ها اكنون مورد بازديد توريست‌هاست.

بازاريابي براي اين خاطرات دردناك كه طبق محاسبات انجام شده درحدود 3 ميليون ويتنامي طي يك دهه تنها در نبرد با آمريكا قرباني گرفته است به اين معناست كه زخم‌هاي كهنه بايد دوباره گشوده و تميز شود و در روندي برنامه‌ريزي شده بخشي‌هايي از كشور كه بيش از همه درگير جنگ بوده‌اند به ويژه بخشي‌هاي شمال كشور بايد به روي توريست‌ها گشوده شود.

اين تغييري خوشايند است كه تنها از چند سال گذشته و هنگامي كه نخستين توريست‌ها شمال سايگون سابق را محل مناسبي براي سفر دانستند، آغاز شده است.

بي‌ترديد احساسات دوستانه ويتنام نسبت به خارجي‌ها در اين كشور رشد كرده است. طبق آمارهاي موجود درسال 1996 تنها 1.6 ميليون نفر از ويتنام بازديد كرده بودند و اين تعداد درسال بعد به ميزان 12 درصد افزايش يافت و به 1.8 ميليون نفر رسيد.

هم‌اكنون در بسياري از سواحل آرام اين كشور غذاهاي دريايي ارزان قيمتي عرضه مي‌شود و گردشگري داخلي در شمال كشور به سوي دلتاي مكونگ رو به گسترش است. در كشوري كه شهرهاي باستاني در كنار آثار دوران استعماري و شگفتي‌هاي طبيعي مي‌تواند آن را به داغ‌ترين مقصد توريستي در آسيا مبدل كند.